Symbolizm

Symbolizm
Symbolizm
– kierunek w poezji i sztukach plastycznych, powstały we Francji i Belgii w drugiej połowie XIX wieku,
zakładał że świat poznawany zmysłami (materialny) jest złudą skrywającą prawdziwy, idealny świat,
którego zmysłami i rozumem nie można zinterpretować.
Pojęć ze świata prawdziwego nie da się opisać za pomocą zwykłego języka, może to zrobić tylko symbol.
W poezji symboliści dążyli do wywołania nastroju nie poprzez efekty malarskie,
jak parnasiści, ale poprzez rytm i melodykę wiersza.
Po raz pierwszy nazwa symbolizm pojawiła się w 1886 r.
w tytule manifestu programowego młodych poetów francuskich.
Opublikował go w 1886 roku paryski dziennik Le Figaro. Tytuł manifestu: Le Symbolisme.
Nazwa bardzo szybko rozpowszechniła się w całej Europie. Z Francji do Belgii, Niemiec,
Skandynawii oraz Polski. Gorącym zwolennikiem symbolizmu w Polsce był Zenon Przesmycki ("Miriam").
Po raz pierwszy w historii kultury nowy prąd miał korzenie muzyczne.
W powstaniu symbolizmu wielką rolę odegrała wizja „totalnego” dzieła sztuki sformułowana w pismach
i wyrażona w dramatach muzycznych Richarda Wagnera. Pod wrażeniem wagnerowskich idei,

Charles Baudelaire uznał muzykę za wzór dla poezji wyrażającej najbardziej osobiste
i nieuchwytne przeżycia oraz wrażenia.
"Takiego znaczenia nabrała dla symbolistów muzyka, bo to właśnie ona
– skuteczniej niż słowo, a nawet obraz (wtedy jeszcze realistyczny) – pobudzała uczucia i wyzwalała intuicję."
Programowym postulatem symbolistów stała się „korespondencja sztuk”, a kult „muzyczności”
sprawił, że poeci coraz więcej uwagi poświęcali brzmieniu dobieranych słów,
rezygnowali z regularnej budowy strof oraz wersyfikacji.